Teluk Alaska EP01A | Syifa Hadju, Devano Danendra | WeTV Original

    Bubble, Sudah lama aku tidak bercerita di sini. = Episode 1. Kotak Pandora = Nanti saya ke sana ya, Pak. Iya, benar. Aku sudah siapkan semuanya. Ini uda di jalan sih, Pak. sebentar ya, sampai berjumpa. Aduh… Ampun, Sudah deh. benarkan, semakin berantakan. Ibu, sibuk sekali sih. Aduh. Benar-benar ya, Ibunya Ana sibuk sekali. Ya iyalah, jelas saja sibuk. Ibunya Ana ‘kan pemasaran terhebat di Food Addict Indonesia.

    – Bisa banget anakku. – Tapi beneran Ibu.. Ini ya, produk kesukaan Bulan. Teman sekelas Ana juga suka banget sama produk ini. Pokoknya Ana doain, Semoga penjualan Ibu di bulan ini pasti meningkat dan laris manis. Amin! – Itu kunci rumah jangan lupa dibawa ya. – Iya.

    Kau kalau jajan yang bersih. Nanti sakit, ibu akan sedih. Iya. Taksi daringnya sudah menunggu. Cepet. Dah. Itu ibuku. Ibu terbaik di dunia. Sejak Ayah tiada, kami hidup berdua. Ya iyalah, mau sama siapa lagi? – Pagi, Bu. – Pagi, Ana. Aku pesan es teh manisnya satu ya. – Makanannya mau sekalian, Ana? – Tak usah, Bu. Ini ada. Tunggu ya. – Ini, Ana. – Makasih ya, Bu. Ini uangnya. – Baik, sebentar ya. – Makasih. – Ini buat kamu, Wi. – Makasih! – Makasih ya. – Makasih, Ana.

    Duduk yuk. – Bu, pesan satu lagi es teh manisnya. – Tunggu bentar ya. Ini tehnya. – Makasih ya, Bu. – Sama-sama. Ini untukmu. Aku mau membeli sendiri. Dah, Ana. Gara-gara kalian sih, Ana jadi tak senang ‘kan. Yah, Ana. Masa begitu saja tak senang. Aku mengganti uangnya, Na. Tapi kapan-kapan ya.

    Bu, susu stroberinya satu ya. Ya ampun, gimana sih? Masa baru sampai di parkiran. Halo? Bulan? Bulan? Halo? Maaf. Aduh, aku tak sengaja. Lihat-lihat kalo jalan. Aku minta maaf. Ana, kau sedang apa? Dari tadi juga. Begitu datang langsung menertawakan aku. Puaskan ketawanya. Senang meihatku kayak gitu? Ayo, capek ketawa.

    Hei, jalannya cepatan, aku mau lewat. Kalau mau lewat, ya lewat saja. Jalanan lebar juga. Hei Bulan. Nama panjangmu datang bulan ya? Galak amat. – Iqbal! – Oi. – Datang bulan. – Ketawa. Nih. Makasih. Iqbal, baik banget sih. Sayang, kau juga kayak begitu ke aku. Tiap hari bawakanku sesuatu. Iya, tinggal bilang saja.

    Kau lihat, ‘kan? Tak jelas banget mereka, sumpah. Merasa paling keren, ya tidak sih? – Ya uda, biarkan saja. – Biarkan saja gimana? Kalo dibiarkan saja, orang kayak kita akan makin ditindas tahu tidak sih, Na? – Pagi, anak-anak. – Pagi, Ibu. Ada pemberitahuan sedikit untuk kalian.

    Bahwa hari ini kalian kedatangan murid baru. Ayo masuk. Sekarang perkenalkan dirimu. Nama, alamat dan asalmu. Namaku Alister Reygan. Panggil saja Alister. Kalo panggil Sayang boleh tak, Bu? Andra, yang kayak ini nih seru buat dikerjai. Sikat sajalah. – Sudah? hanya itu saja? – Sudah. Kau duduk di sana ya.

    Anak-anak, sekarang langsung belajar seperti biasa ya. – Silakan, Pak. – Silakan, Bu. Oke. Semuanya, saya tunggu 15 menit lagi ya di lapangan. Yuk! Hei, Bung. Aku dicueki. Na, minum yuk. Ayo. Awas! Jangan di pinggir lapangan. Gimana sih? Kok senyum? Kau suka ya sama dia? Apaan sih? Tidak. Rud! Maju!

    Itu pertarungan yang terakhir ya. Sudahlah. Makanya lihat-lihat dong. Ku hajar kau ya! Ayo. Dia tadi bilang apa? Aku diancam! Lagian kau salah cari lawan, tahu tidak? Seharusnya anak kayak begitu, kau jadikan teman – Maksudmu? – Ya kau pikir saja sendiri. Jadi, malam ini ke kafe atau konser ya? Konser.

    Yah, tak usah pakai menyanyi-nyanyi kayak kemarin ya. Malu tahu? – Kenapa sih? Aku senang. – Jangan nyanyi. Alister. Itu terakhir kalinya ya kau mengancamku. – Iqbal, apaan sih? – Maaf, Bung. Tadi dia bercanda. Gini deh, kalau nanti malam kau sempat, Kau ikut saja ya sama kita. Iya. Ikutan aja. Ya, ‘kan, Bal?

    Iya, ‘kan, Bal? Iya. Kau tinggal datang saja. Biar aku yang bayar. Bukanbermaksud menyinggung, Anggap saja ini permintaan maaf dari anak-anak. Kitatak bermaksud lain kok. Makin ramai makin asyik. Gimana? Lihat nanti deh. Oke. Apaan sih? Kita tinggal menunggu dia dipanggil sama Bu Elsa… atau mungkin dipanggil sama Pak Sarma.

    Aku melihat Ana. Panjang umur ya tuh anak. Sekarang kau ke depan ya. Iya, sekarang. Ana. Sudah pesan taksi daring? Sudah. – Halo, Pak? – Tolong titip dong. Iya, Pak. Saya sudah berada di titiknya. Plat nomornya sesuai yang di aplikasi ‘kan ya, Pak? Oke kalau begitu. Iya siap, Pak. Makasih.

    Cin, ayo. Maaf, Ana. – Ya sudah, ayo cepat. – Iya. Maaf ya. Halo? Maaf, Pak. Iya. Iya, kalau begitu saya tunggu. Makasih ya, Pak. Aduh… Gimana sih? Tak sampai juga, katanya sudah dekat. Iya, Pak. Melihat dari laporan, memang ada penurunan. Iya, saya akan usahakan untuk menaikkannya kembali. Iya. Baik, Pak.

    Iya, saya rasa sih cukup ya. – Makasih. – Assalamualaikum. Waalaikumsalam. Baik Pak, makasih. Sini dulu! Kau tak kangen Ibu? Ibu tumben sudah pulang jam segini. Kenapa itu? Ini… tidak, tadi Ana di sekolah Tak sengaja ketumpahan minuman. Kok bisa? Coklat banget nih.

    Iya, soalnya Ibu ‘kan tahu sendiri Ana itu anaknya memang suka teledor. Jadi tadi pas lagi minum, kesenggol tak sengaja deh ketumpahan. – Ya sudah, sana mandi. – Oke. Alister? Namanya kok tak asing ya. Alister. Di mana aku pernah dengar nama itu? Alister! Ibu! Ayah! Tolong! Alister! Tolong! Tolong! Hei, Adik! Mau ke mana? – Di sana ada teman saya, Pak. – Di sana sudah kosong. Tapi pohonnya tak boleh ditebang, Pak. Tapi Adik tak boleh ke sana, bahaya! Tolong! Jangan dipotong! Anas! Alister… Matikan. Adik! Turun! Ini bahaya! Adik, turun! Adik, ayo turun! Anas!

    Astagfirullah. – Tolong teman saya, Pak. – Ya. – Cepat, Pak. – Iya. – Gimana? – Pak! – Tolong. – Ada anak kecil. Bawa ke klinik. Bubble. Sudah lama aku tidak bercerita di sini. Hari ini, aku mendengar lagi nama Alister. Setelah bertahun-tahun namamu jadi tokoh utama dalam diariku… apa mungkin keajaiban itu nyata?

    Apakah semesta mempertemukan kita lagi? Tapi aku harus memastikan… apakah Alister yang di sekolah sama dengan… Bagaimana ya? Kau kenapa sih Tasya? – Diam saja dari tadi. – Iya, kau tak seru. Biasanya kau yang paling senang ketika pergi ke sini. “Teman-teman, tolong foto aku dong. perbarui status dulu, semuanya.” Itu Alister! Alister! Sini. – Iqbal, kau pindah ke sana ya. – Ha? Alister, kau duduk di sini ya. Akhirnya datang juga.

    Kebetulan aku sedang jalan di sekitar sini. Tapi maaf, aku tak bisa lama-lama. Ya sudah, santai aja dulu. ayo pesan. Kita juga tak lama. Besok sekolah ‘kan. Omong-omong, kayaknya kau belum resmi berkenalan sama mereka ya? Ini namanya Iqbal. Ini Andra, ini Cindy. Mereka pacaran. Dan aku Tasya.

    Iqbal, kau mau ke mana? Iqba? Tenang Bal. Kau pasti bisa. Mau pesan lagi tak? – Sudah nih. aku sudah kenyang. – Aku juga sudah kenyang. – Alister mau pesan? – Iya. Tapi aku ingin minum kopi. Temani aku ke bawah yuk. Ya sudah, panggil pelayan saja. Aku mau pilih-pilih di bawah. Ayo temani aku.

    – Itu Tasya mau pesan juga. – Temani, ayo, mau pilih-pilih. – Ya sudah. – Ya! Bawa HP kamu. Yuk. Sini aku bawakan. Omong-omong, aku tadi sudah pesankanmu roti lapis… karena itu yang paling enak di sini. Aku sudah bilang ‘kan tadi? Aku tak ‘kan lama.

    – Aku pergi dulu ya. – Tapi ‘kan kau baru sampai. Yang lain pada ke mana? Tak tahu, pada sibuk sendiri. Bisa berhenti tidak? Tasya. Aku sebenarnya mau bilang. Ya tinggal bilang saja. Kau ‘kan tahu, kalau kita sudah lama kenal. Terus? Nah, jadi maksudku… – Aku… – Bentar. Kau serius? Kau mau menembakku?

    Biarkan aku melanjutkan dulu ya? Bal, Aku sayang sama kau… kayak kakakku sendiri. Maaf ya. Jadi aku tak ada kesempatan, Sya? Maaf Bung, aku terburu-buru. Maaf-maaf, kalau jalan, lihat-lihat! Ini minumannya mas. Kok jus jambu? Saya pesan es kopi. – Ganti ya. – Iya. – Makasih ya. – Iya, sama-sama.

    – Ini spagetinya. – Makasih. Hai, Bulan! Ya ampun, dari tadi dicari. Ke mana saja sih? Lama banget. Nih, mau makan tak? Ini spagetinya enak banget! – Nih. – Kenapa? Heboh banget. Tumben. Boleh pinjam buku catatannya tidak? Kemarin aku sakit, jadi ketinggalan. – Iya, boleh. – Makasih ya, Ana. Aku tunggu. Kenapa kau mengikutiku?